อายุรวัยภารณังและแดนแห่งชีวิต

อายุรวัยภารณังแบ่งชีวิตเป็นช่วงอายุตามชื่อวัยและดาว เช่น 0–7, 8–17, 18–26, 27–41, 42–56, 57–68 และ 69–98 ปี แล้วมีช่วงต่อในตาราง อายุเป็นตัวตั้งที่ต่างจากนักษัตรจันทร์และภพเริ่มของระบบอื่น

เมื่อแบ่งอนุทศา ใช้การเวียนภพ 9–1–5–6–10–2–3–7–11–12–4–8 แล้วเอาระยะช่วงวัยหาร 12 เช่นช่วง 27–41 ยาว 15 ปี ให้หนึ่งภพประมาณ 1 ปี 3 เดือนตามวิธีปีเดือนของตาราง

การเทียบกับ “ช่วงวัยชีวิต” อีกวัฒนธรรมในวิธีนี้เป็นข้อเสนอประวัติศาสตร์ที่ต้องตรวจหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่หลักยืนยันว่าระบบสองแห่งมีผู้คิดต้นเดียวกัน ส่วนการแบ่งดาวอาทิตย์กับจันทร์ตามเพศในตำราเป็นกฎประวัติศาสตร์ของฉบับนั้น ไม่ใช่ข้อบังคับให้กำหนดเพศคนปัจจุบันจากดวง

คนอายุ 30 ที่เปลี่ยนงานไม่ได้ทำให้ช่วงวัยนั้นทำนายการเปลี่ยนงานได้เอง ต้องกลับไปภพงาน เจ้าเรือน ทศาย่อย และเหตุจริงในชีวิต

อายุรวัยภารณังเริ่มจากอายุเป็นจุดตั้ง จึงไม่ใช้จันทร์กำเนิดหาเศษฤกษ์แบบ 120 ปี ช่วง 27–41 ปีในตารางยาว 15 ปี และเมื่อหาร 12 ภพเท่า ๆ กันได้ภพละ 1 ปี 3 เดือนในวิธีนั้น

ลำดับภพย่อย 9–1–5–6–10–2–3–7–11–12–4–8 ต้องรักษาไว้ตามตาราง การเรียงภพ 1 ถึง 12 จะทำให้ช่วงงาน เงิน และคู่คลาดทั้งหมด

กฎแยกบทบาทอาทิตย์หรือจันทร์ตามเพศเป็นคติของระบบหนึ่ง ไม่ใช่เหตุให้กำหนดตัวตนหรือบทบาททางสังคมของคนจากผัง ให้บอกกติกาที่เลือกใช้และถามข้อมูลที่เกี่ยวจริงอย่างเคารพ

การเปลี่ยนอาชีพเมื่ออายุ 30 อาจอยู่ช่วงวัยเดียวกับอีกหลายคน แต่เหตุเปลี่ยนอาชีพต้องมีทักษะ ตลาด สัญญาจ้าง ภพงาน และช่วงทศาย่อยรองรับ ไม่อ้างอายุอย่างเดียว